de wegen van het lot

Ik zat ooit in een auto met een 3 zits bank achterin, die net uitstak zodat via de klep alle uitlaatgassen binnen kwamen. Rijden met raampje open dus, maar in een Tshirtje op een regenachtige avond in oktober...
Ik was aan het verhuizen, ik zou gaan samenwonen, maar eigenlijk vroeg ik me wel af of het een goede idee was. Alsof het lot me tegen wou houden gingen alle lampen gelijk op rood. Toen ik voor het stoplicht stond zag ik vrienden op weg naar de kroeg vlak voor me voorbij fietsen. Het leventje wat ik achter me liet...
Later schreef ik er dit nummer over:


Road to Destiny

Late at night, a rainy night
Still to many miles to go
I keep thinking is this the good thing to do
All the lights turning red


I’m on the Road to Destiny
And can’t believe what I see
I just saw my past drive by my car


Rain keeps pouring down on me
Mood dropping to a new low
People with happy faces goiing to the bar
People who used to be my friends


I’m on the Road to Destiny
And can’t believe what I see
I just saw my past drive by my car


Leaving my old life, traded for a new
Leaving everything behind
Keep wondering, is this the right thing to do
Is this new life one of my kind?


I’m on the Road to Destiny
And can’t believe what I see
I just saw my past drive by my car

Die relatie ging op de klippen, ik kwam weer bij mams wonen, en de jaren sleepte zich voort. Tot het punt dat ik verhuisde naar een kraakpandje in Tilburg. Na een paar maanden werd ik vroeg wakker, stond vast op, kaarsje aan enzo. En bij dat kaarslicht zat ik te kijken naar mijn lieve vriendin die nog heerlijk in dromenland vertoefde, en kwam die oude tekst weer omhoog. Vanzelf ging ik nadenken over de stap die ik nu voor een tweede keer gemaakt had, maar nu anders. Een nieuwe weg van het lot, Another Road to Destiny. Heerlijk hoe je je in songteksten kunt uitdrukken....


Another Road to Destiny

Sitting back by the light of a flame
Thinking back at my choices of life
The road of destiny never been the same

I’m making the trip now on my own
Freedom in every possible way
But don’t you think that I feel alone

Another road to destiny
But this time I like what I see
I feel alive it’s going the right way
Hellyeah I’m here to stay

It’s the first time I got money to spend
Even got a job I like
This is life from a different blend

I love my girl and I love myself
I love my family I love my life
I love this song I love to love

Another road to destiny
But this time I like what I see
I feel alive it’s going the right way
Hellyeah I’m here to stay

I’m starting to look the way I want
Green mowhawk on my head
Starting to be proud of myself

Come on everyone just spread the news
Larsje is really out on the loose
This punklife is what I choose

Another road to destiny
But this time I like what I see
I feel alive it’s going the right way
Hellyeah I’m here to stay

Water bijvullen...

12 uur smiddags, als goed Koos Werkeloos lig ik natuurlijk nog te slapen, tot de DINGDONG en geblaf daar abrubt een einde aan maakt.

Half aangekleed, zoekend naar de goede sleutel om de deur open te maken zie je al wat er staat... Zwart gekleed, onwijs groot, lang haar, en zelfs door de wazige voordeurraampjes zijn duidelijk tattoo's zichtbaar. Deja Vu all over again.

Koffie apperaat aan, 2 barkrukken aan de bar, en op de display van koffie apperaat staat "Water Bijvullen". Nu al? we beginnen net... Onze plaatselijke programmeur en organisator voor rockbandjes en kleine festivalletjes zit aan de bar. Reden van bezoek, naast koffie natuurlijk, is nieuwe data en plannen, aangezien hij bijna altijd ons inhuurt voor Licht en Geluid.

Anderhalf uur, 6 bakken koffie p.p., 8 verschillende CDtje en demo's, en een hoop gein later kijk ik weer naar een schermpje "Water Bijvullen". Damn nu al weer? Ik merk aan mijn darmen ook dat ik iets te veel koffie op de nuchtere maag heb gehad, en besluit om nog mar even te wachten met de volgende. Inmiddels heeft mijn moeder, thuis gekomen van haar werk en met een bak verse koffie, zich ook in het gesprek gemengd. Deze kant van Rock & Roll is voor sommige onbegrijpelijk, maar het is niet altijd Sex en Drugs....


nu toch maar eens ontbijten...

Moodswingers dance till the last song

Mooie romantische, zelfs poetische titel, maar eigenlijk is het gewoon kut.

Door een deels onschuldige vraag werd ik vandaag dusdanig van mijn stuk gebracht dat ik het echt effe niet meer wist. Hetgene wat zo een positieve stimulans in mijn leven is momenteel waardoor ik ondanks alle niet leuke dingen toch vrolijk blijf, leek zich op heel dun ijs te bevinden.

Een samenzwering? Miscalculatie? Of toch gewoon Miscommunicatie....

Gek, hoe erg emoties je hele lichaan kunnen beinvloeden, zweten, warm en koud tegelijk, trillende lichaamsdelen, ogen die niet droog willen worden...


De commotie is inmiddels voorbij, en ik sta weer met bijde benen op de grond. In maanden, misschien jaren niet meer zo een Moodswing gehad, dat alles ineens om slaat en je maar niet terug kan komen naar je vrolijke zelf, ook al blijkt er over duidelijk niks aan de hand te zijn.
Zulke dingen zitten in je bloed, je komt er nooit vanaf, ook al dacht je dat het uit je systeem was....

Yeah, moodswingers dance till the last song....

Hoezo vampiers bestaan niet??

Tientallen doden door hondsdolle vleermuizen

Uitgegeven: 2 november 2005 09:19
Laatst gewijzigd: 2 november 2005 09:29

SAO PAULO - In de Braziliaanse staat Maranhao zijn de afgelopen twee maanden zeker 23 mensen overleden nadat zij gebeten waren door vleermuizen met hondsdolheid. In de hoofdstad van de staat, Sao Luiz, zijn volgens het ministerie van Gezondheid ongeveer driehonderd aanvallen van de bloedzuigende dieren geregistreerd.

De meeste slachtoffers zijn kinderen en jeugdigen. Kennelijk zijn die kwetsbaarder omdat zij vaster slapen dan volwassenen. Niet alleen mensen maar ook veel dieren zijn het slachtoffer geworden van de dieren. De ontbossing in het gebied zou debet zijn aan de aanvallen door de vampiers, zei de onderminister van Gezondheid.

Wie door een beet van een vampier met hondsdolheid wordt besmet, moet snel behandeling zoeken omdat de ziekte anders dodelijk kan verlopen.


-------------------------------------------------------
Bron: http://www.nu.nl

Haarkleur

En speciaal voor het optreden in Eerbeek vanavond is mijn kam extra bijgewerkt in een exclusieve salon in Doetinchem. Tis effe rije, maar het was het me wel waard !!!


Fanmail kan naar de gebruikelijke adressen en plekken.

Sex drugs Rock n Roll

Wat klinkt dat stoer eigenlijk, maar de keerzijde....

Rock n Roll is in principe te vervangen door welke heftige muziek soort dan ook. Ik leef eigenlijk een soort punk leven op moment. Sex is helaas geen spraken van, ben vrijgezel en niet blij ermee, en zolang ik nog niet over mijn kort geleden verloren relatie heen ben ga ik ook geen andere dingen doen enzo.
En dan blijft drugs nog over...
Nja, drugs is niet leuk, het feit dat mensen dat nodig hebben om alles vol te houden zegt ergens wel genoeg over dat leventje erg geromantiseerd word door mensen die het niet kennen.

Vorige week had ik nachtdienst, en in het weekend niet genoeg tijd om weer naar dag ritme om te schakelen. Dus na 2 uurtjes slapen stond ik maandag netjes op tijd aan mijn lopende band. Geen probleem gaat goed. SMiddags ook weer bezig geweest, en erg laat in bed en weer na slechts een paar uurtjes slaap dinsdag om 6 uur weer aan het werk. Na het werk nog wat dingen in de stad moeten regelen, en ja dan kom je langs het cafe....
Weer een bekende, nog een bekende, nog een biertje, damn het is ineens avond. In de frietzaak kom je een oude bekende tegen, en je eindigd in een kraakpand 's avonds laat aangeschoten en er hing genoeg weed/hash rook in het pand om zelfs de mega Rotweiller in de hoek te vloeren.

3 uurtjes slaap, en woensdag ochtend weer om 6 uur aan het werk. Smiddags thuis toch even een middagje op bed gelegen.
Den avonds nog even achter MSN "Hey ga je mee de kroeg in?"
Toen ik om 4 uur thuis kwam was ik in kroegen geweest waar ik nooit eerder binnen was geweest.


Klinkt allemaal leuk en veel lol enzo, maar je houdt het niet vol. Ik begin niet aan drugs (noooo way), maar het geweldige rock en roll leventje is niet zo mooi als het lijkt (ik ben maanden achter met papierwerk, mijn kamer is een zooi die ook al maanden opgeruimd moet worden, etc.)




en waarom ik deze post maak?

nee ik heb zelf ook geen idee eigenlijk....

De nacht is nog jong
Maar de machine draait op volle toeren
Uren glijden langzaam voorbij
Het einde is nog lang niet zicht

Duisternis als een koude deken
Ver weg maar toch aanwezig
Wachtend tot de morgenstond
Van het einde nog geen bericht

Het ritme is verstoord
De deining is vermoord
De stilte keert weder
Maar het is van korte duur

De sleur keert terug en weer een uur
Een kaft zonder boek, onderwerkelijkheid
De nacht blijft maar jong
Het einde nog lang niet in zicht

--------------------------------------------------

Hierboven staat een gedicht wat ik een aantal maanden geleden tijdens een laaaange nachtdienst geschreven heb.
Het nadeel van lopende banden is dat ze blijven lopen. Ook als je arm ertussen vast komt te zitten. Vandaar dat ik nu met een redelijk kapotte arm dit nu zit te typen....

Schreeuw

Met zijn vijfen liepen we door de uiterwaarde van de Ijsel. De reden was simpel, een schreeuw.

Het kon niet waar zijn, het kon gewoon niet. De woorden zo simpel, maar toch klopte het niet, nee het kon niet. Dood. Dat ene woordje wat gewoon onwerkelijk was. Toch moesten we het wel geloven, al die mensen in zwarte kleren, familie, alles.

We waren er allemaal voor haar, al meer dan 24 uur non stop. En we zouden er blijven om te steunen. Daarom liepen we ook door de uiterwaarden. Voor ons een vriendin, voor haar DE grote zus. Niet zomaar iemand, maar haar meest dierbare.

Alles uitschreeuwen, letterlijk. Het klinkt so simpel, maar zoveel onmacht woede pijn angst en verdriet tegelijk bundelen is haast onmogelijk.

De schreeuw ging door merg en been. Helemaal koud kreeg je het er van. Het was gelijk duidelijk hoeveel meer pijn zij voelde, dat we ons schaamde dat we soms ook onze eigen emoties niet meer de baas waren. Ik stond naast haar en was net op tijd om haar op te vangen voor ze omviel, duizelig van zuurstof gebrek. Haar stem sloeg over, en nog een schreeuw... gevolgt door een snik.

Jaren later hoor ik nog steeds die schreeuw als ik over de dijk fiets, die oude windmolen zie, het water hoor ruisen. Nog altijd krijg ik het koud, huiver ik, hoe warm het ook is. Die middag ben ik nooit vergeten, net als de pijn, angst, wanhoop, onmacht en verdriet in die ene schreeuw....


-------------------------------------------------------------------------
Bijsluiter:
Dit verhaal is geen fictie, of geromantiseerd. Was het maar zo....